Asia through the eyes of me

Zuid Thailand en Singapore

Mooie mensen,

De wegen van mevrouw K. en mij gingen dus scheiden. Na nog een extra dagje genoten te hebben in Pai, de vele regen en gezonde fruitshakes, ging ik met de nachtbus terug naar Bangkok. Keurig op tijd en geheel doorweekt en bepakt was ik bij mijn bushalte aangekomen, waar mijn bus al vertrokken leek te zijn. Ja, twee uur te vroeg! …En dat zou de laatste bus zijn. Dus ik naar de beste kaartverkoper, die nog een belletje voor mij waagde, zich flink volgegoten had met wisky en achteraf het geld gewoon in zijn eigen zak gestoken had… Ja, ik was opgelicht, met een nep-kaartje! Er reden helemaal geen bussen meer om negen uur… waar ik wel een kaartje voor had gekocht.

Vraag niet hoe, maar ik heb een nieuw buskaartje kunnen kopen en heb nog net de nachtbus van acht uur kunnen halen. Nog half beduusd van wat mij die avond daarvoor was overkomen, stapte ik om zes uur in de ochtend uit in Bangkok, in de wel bekende Khao San Road. Her en der lagen dronken mensen. Alles was dicht, uitgezonderd de Mc Donalds en een bar waar je nog wat bier kon krijgen. De vermoeidheid was duidelijk voelbaar en met enige tegenzin, maar zeer verheugd dat ik op een tafel kon leunen met mijn armen, plofte ik neer op een stoeltje in de Mac. Samen met twee andere meiden uit de bus. En langzaam werd ons groepje groter met andere reizigers die ook geen beter alternatief konden vinden.

Na samen wat uren door Bangkok geslenterd te hebben, ben ik naar Krabi gevlogen; een plaats in het zuid-oosten van Thailand. De volgende dag ben ik samen met twee Britse meiden naar Railay Beach geweest, waar we met een bootje heen moesten. Het bootje hadden we nog maar net aangelegd en toen begon het te stormen. De Hemel forse lekkage te hebben, zoveel regen viel er. En we waren verdwaald! Het water stond al tot aan de enkels en we waren de verkeerde richting uitgelopen. Ondanks dat ik stiekem genoot van het avontuur, hield ik mijn hart vast: wanneer komt het geklaag? Wanneer beginnen ze te zeggen dat we beter niet konden gaan? En juist op dat moment riep één van de meiden enthousiast: “Ik geniet echt van dit weer, dit is een hele nieuwe ervaring! En kijk, daar is een grot! Laten we daar schuilen.” Men, wat was ik blij met de opmerking! Ik was niet meer op pad met mevrouw K., maar met twee reizigers die net zo gek zijn als ik. We hebben heerlijk naar het onweer boven het water gekeken en vervolgens met het water tot aan onze knieën de weg vervolgd naar het mooie strand met grotten, palmbomen en helderblauw water.

De omgeving van Krabi is voor mij de mooiste omgeving van waar ik tijdens mijn reis geweest ben. Mijn naam deed ik eer aan door veel in, rond of op het water te zijn. Ik ben wezen kayakken in een ondergelopen oerwoud met grotten en kleine meertjes tussen grotten. Vanaf Krabi ben ik een dagje naar Koh Hong geweest, waar ik heb gezwommen tussen de gekleurde vissen. Het water was zo helder! Ik heb ik een duik genomen in een hotspring en een groenblauw meer

Vanaf Krabi wilde ik eerst naar Koh Tao gaan, naar de andere kant van Thailand, het westen. Alleen had ik geen zin in bustickets kopen en bussen missen… Ik had mijn plan omgegooid en ben naar Koh Lanta gegaan, naar een fijn hostel 20 meter van de zee. Toen ik daar aankwam en naar het strand liep om deze te bewonderen, was ik even in de war. Waar zijn alle mensen? Geen toeristen hier? Zover ik kon zien (ook al is dat niet ver) waren er geen mensen. Ik had gewoon het hele eiland voor mij alleen! Tenminste, zo voelde het. Dat klinkt misschien heel geweldig, maar ik voelde een groot gemis van mensen om mij heen, evenals een beetje levendigheid. Dat was ik immers gewend. Ik was dan ook heel blij dat ik mijn hostel deelde met welgeteld in meid. En dat klikte gelukkig.

Koh Lanta kent hele schattige restaurantjes aan het strand met lampjes in de bomen. Eigenlijk vond ik het eiland voor de rest helemaal niet zo mooi. Er waren wat kleine (paradijs)eilandjes om Koh Lanta heen die ik graag wilde bezoeken. Toen ik dat ging regelen, bleken deze eilanden gesloten te zijn vanwege het lage seizoen. Een goed alternatief waren de eilanden Koh Gnai en Koh Ma. Ik ben hier helemaal verliefd geworden op snorkelen! Tussen de gekleurde vissen en zee-egeltjes op de bodum, heb ik koraal kunnen bewonderen. Nadat ik tevaak met mijn snorkel per ongeluk te ver onder water ging, heb ik besloten dat ik heel graag een duikcursus wil doen. Uiteraard wil ik het koraal met mijn neus bekijken! Ik geloof zeker dat koraal meer is dan een lichtroze – of soms blauwe – vlek. Een één tip, als je drie uur lang op je buik in het water ligt om al het moois onder je te bewonderen moet je wel je onderrug en bovenbenen insmeren! Twee dagen had ik enorme spijt dat ik niet met een harde koffer rondreisde, want die backpack op mijn rug was pijnlijk!

Koh Lanta had ik verlaten, in Pattaya was ik weer even herenigd met de mensen van het Tamar Center en toen was het echt tijd om gedag te zeggen tegen Thailand! Afgelopen weekend vloog ik naar Singapore! Vergeleken met de rest van Azieë, is Singapore zo schoon! Ik verblijf bij een meisje die ik ken van een cursus uit Londen. Ik heb zo ongeveer de hele stad gezien in vijf dagen en teveel eten gehad. De spicy crab was mijn favoriet! De manier waarop je het eet echter niet… Met een notenkraker moesten we zijn benen breken om er vervolgens het vlees uit te peuteren. En in dit geval was het een vrouwtje, gevuld met eitjes. Deze eitjes moesten het lekkerst zijn, maar toen ik besefte dat het babykrabjes waren, hield ik het bij het kraken van de benen.

Naast het uitproberen van het vele eten, waarvan ik het Japans koken in een restaurant ook erg leuk vond, zijn we naar Chinatown geweest, hebben we heel veel shoppingmalls gezien, heb ik het strand in de regen bewonderd, zijn we uiteraard naar het beroemde schip geweest en ben ik naar Little India geweest! De chai was daar bijna net zo lekker als in GROOT India.

En toen de weg terug naar Nederland, waar ik nu weer veilig ben! Vier maanden zijn omgevlogen! En deze vier maanden zijn nu hele mooie herinneringen geworden.

Dankjewel voor het meelezen. En dankjewel voor alle leuke en lieve appjes, mailtjes, telefoontjes, spraakberichtjes en reacties op deze blog! De zelfgemaakte taart alla Marijke is heerlijk en ik vind het heel fijn om veel van jullie al weer gezien te hebbe

En wat nu? – is de overweldigende vraag die al een aantal keer aan mij gesteld is terwijl ik mij nog in een mood bevind van: Wat is er allemaal gebeurd afgelopen maanden? Als eerst: ik moet even landen in Nederland. De was is al weggewerkt, de laatste blog is bij deze al geschreven en ik ga weer terug naar mijn leventje in Amsterdam. Zelfde huis, zelfde werk. Maar… mocht je een tip hebben voor een nieuwe baan, let me know!

Lieve groet,

Janneke

Noord Thailand

Sawadeekaaa mooie mensen!

Rijd je eerst rond in een Porsche, word je een week later afgetroggelt. Is je trein 3,5 uur te laat, terwijl je bus twee uur te vroeg vertrokken is. Ben je eerst in het hoge noorden,  ga je daarna naar het verre zuiden. Ja, Thailand is een land van uitersten. En dat heb ik afgelopen week flink ervaren!

Maar eerst terug naar het center, waar ik inmiddels afscheid genomen heb. Ik heb mij drie weken thuis kunnen voelen. Het was heerlijk om Nederlanders om mij heen te hebben en ik genoot van de klik die er waa tussen de twee andere vrijwilligers en mij. De laatste week was een volle week met drukke dagen. We hadden weer een party georganiseerd voor vrouwen die geinteresseerd waren in het programma, we hebben nieuwe kerstkaarten voor de verkoop ontworpen, er waren nieuwe studenten voor de Engelse les en ik ben heerlijk met Rik en Alinda naar een mooi restaurant geweest aan het water, om gedag te zeggen. Zaterdag was mijn laatste dag in Pattaya en ben ik samen met Melinda, Harmke en Sanne naar het strand geweest. Omdat het regenseizien is begonnen, hadden we heerlijke golven!

En toen zaterdagavond... toen ben ik met een Thai uit eten geweest. Hij was twee weken  geleden bij mijn broer op de boerderij om te kijken of hij onze eieren wil importeren.  Een beetje ongemakkelijk voelde het, maar het leek me ook wel leuk. Tijdens het etentje bleek wel dat hij een heel andere Thai was dan ik had verwacht!

De volgende dag kon ik met hem meerijden naar Bangkok, omdat hij daar woont. (Heeft ook een huis in Pattaya) Hij reed zijn BMW voor en zo reden we in noordelijke richting. Halfverwege zei hij dat hij zijn auto wilde verwisselen zodra hij thuis was, want in deze reed hij niet zo vaak. Heel begrijpelijk: ik verwissel ook wel eens een paar schoenen als ze niet zo lekker zitten. Dat is hetzelfde toch? Tenminste  als je vijf auto's bezit 

Of ik even kon wachten in zijn lobby? Hij woont gewoon in het gebouw waar de minister president ook woont! Mijn mond viel al open toen ik alleen nog maar de WC in de lobby zag... En toen werd zijn Porsche voorgereden! 

We hebben door Bangkok gereden en zijn daarna naar een superluxe restaurant gegaan, waar ik enorm heb genoten van heerlijk eten! En goed eten! En als afaluiter zijn we naar de rooftop gegaan om van het dessert en het uitzicht te genieten. Daar liep ik, op mijn afgetrapte slippertjes in een simpel zomerjurkje. Het contrast tussen het rijke Bangkok en het arme Nederland werd ineens wel heel duidelijk toen hij mij in zijn supermooie porsche voor een knakenhostel afzette en ik met een versleten backpack naar binnenliep. Was ik toch maar op zijn aanbod ingegaan; dat hij een hotel voor mij wilde boeken? Ik vond het bizar om deze dag met deze man op te trekken. Ik zat vol met vragen: wat is echt belangrijk voor jou? Wat is jouw doel in het leven? Veel diepgang kon ik niet bereiken. En tegelijkertijd voelde ik (ja, ook ik!) de aantrekkingskracht van rijkdom. Had ik maar mooie dure kleren aan, had ik mijn make-up maar niet weggegooid, wat wil ik graag alles kunnen kopen in een dure shoppingmall. En tegelijkertijd konden mijn hersenen mij vertellen dat ik blij ben dat ik niet in die wereld leef. 

Deze beste Thai was zo vriendelijk geweest om te vragen wat mijn plannen voor de volgende dag waren. Dat was naar Ayuttaya gaan, één van de voormalige hoofdsteden. Hij stond erop dit voor mij te organiseren, dus stond mijn personal driver de volgende dag op de stoep. Zijn moeder ging ook mee, omdat zij altijd graag naar de oude tempels gaat om te bidden en daar liever niet alleen heen wil. Omdat zij geen Engels kan, ging er ook een andere vrouw mee en werd een Engels sprekende jongen van mijn leeftijd voor mij geregelt. 

Het was bijzonder om te zien hoe de moeder elke Boeddha groette, bad en de rituelen uitvoerde. En weer werd er luxe gegeten! Ik werd helemaal volgepropt met alle gerechten en zoetigheid dat ik moest proberen.

Weer heb ik mij af laten zetten bij een goedkoop hostel, waar ik weer even tijd nodig had om mijzelf en mijn levensstijl te hervinden. Gelukkig waren er leuke andere reizigers waar ik meteen mijn bizarre ervaringen mee kon delen

De volgende dag heb ik samen met een ander meisje een fiets gehuurd. In de stalling van de fietsenverhuur vonden we er precies twee die geen lekke band hadden. En zo kneurde ik op mijn oranje fietsje tussen de vernielde tempels en onthoofde boeddha's. Zo deden ze dat in de oorlog: het goud van de (toppen) van de tempels jatten en alles onthoofden. En zo besloot Thailand hun hoofdstad ergens anders te vinden en te bouwen.  En zo kent Thailand meerdere voormalige hoofdsteden. Waarom ze de tempels niet gerenoveerd hebben weet ik niet.

Okay, en toen naar de nachttrein, die maar liefst 3,5 uur vertraagd was. Daar ontmoette ik een Nederlandse vrouw die aanhaakte aan mijn plannen... Dus naar hetzelfe hostel in Chiang mai, ook ziplinen en ook maar doorreizen naar Pai. Ik geniet er bijna altijd van om andere reizigers te ontmoeten. Maar mensen die de hele dag klagen ontloop ik liever. In dit geval lukte mij dat niet goed en ik merkte dat mijn energie via het verkeerde gaatje wegliep...of het was te heet, of het was te ver of het was te duur... Of ze wist niet wat ze moest kiezen. Dat laatste vond ik het lastigst aan haar... Het kwam er op neer dat ze steeds mijn plan volgde en ik ook alles voor haar uit kon gaan vogelen. En dat is naar als je slechtxiend bent en je liever met een ander meehobbelt. Met mijzelf reizen en verdwalen gaat heel goed,  maar een klaagbaag mee laten verdwalen is een ramp voor mij!

Het ziplinen was ondanks alle negatieve energie van haar kant een heerlijke ervaring! Ik kon optrekken met de anderen (chinezen, waar mevrouw Klaag ook al ontevreden over was) uit mijn groepje en voelde mij net een aap die door de jungle zoefde! Een zipline is trouwens een soort lange kabelbaan tussen boomtoppen. De langste zipline was 900m en ging over een waterval en veel bananenbomen. Ik voelde mij weer helemaal kind en kon er geen genoeg van krijgen! En de jungle was super mooi en groen. Kortom, ook daar wil ik weer naar terug!

Vrijdag kwam ik aan in Pai. Ondanks dat mevrouw K naar hwt zuiden wilde, ging ze met mij mee naar het noorden. Als doorgewinterde reiziger, dacht ik ter plekke wel een leuke slaapplek te vinden door random reizigers naar ervaringen te vragen. Mevrouw K kon niet goed tegen het onverwachtte, klaagde daar dus over, maar nam zelf ook geen initiatief om iets te voor haarzelf te regelen. Op dat moment had ik het even moeilijk met mijzelf: mag ik tegen haar zeggen dat ik liever alleen verder ga? Zeffen dat het totaal niet matched?

Okay, schuldig dat ik mij voel over mijn irritatie naar haar toe,  schoot ik twee reizigers aan die een topplekje wisten. Daar aangekomen was ik heel blij met wat ik zag, mevrouw K uiteraard niet. Dus ik greep mijn kans: "je kunt ook iets anders zoeken waar jij blij van wordt!" Maar mevrouw K nam geen initiatief en Klaaaaagde... Help!

De volgende dag zou ik terug gaan naar Bangkok. ...En zij dus ook. Heel gemeen dat ik mij voelde, heb ik last minute besloten een extra nacht te blijven. En daar ging ze, al klagend dat ze ook een extra dag wilde blijven.

En daar komt weer een ondanks. Ondanks. . al het geklaag, heb ik genoten van wat ik gezien heb! Ook rond Pai is de natuur geweldig. Je hebt er watervallen, kleine dorpjes en veel groen. En ook daar wil ik weer naar terug! Ooit.

Zo, dit was even mijn ervaring in een notendop over het noorden van Thailand. Gisteravond ben ik in het zuiden aangekomen. Ik heb nu echt een vakantiegevoel, heb heerlijk positieve mensen om mij heen en voel geen druk meer van iemand die bijna letterlijk aan mij hangt.

Iemand nog tips over Thailand wat ik zeker niet moet missen? Let me know! Mijn laatste week is bijna aangebroken: KLAAG!

Tot de volgende update!

What's the price?

"No, that's to expencive. Maybe later...," zei een blanke man van in de vijftig tegen een Thaise vrouw. Ze waren aan het onderhandelen over de prijs dat zij zou kosten per nacht. That's to expencive, echode nog even na in mijn hoofd.

Dit weekend liepen Sanne, Harmke en ik samen met een paar Thaise vrouwen van het center langs Beachroad. De bars waren dicht omdat het Boeddhadag was. Langs de boulevaard en op het strand liepen veel mannen vergezeld met het idee dat zij die nacht met een vrouw willen slapen. Ook liepen er veel Thaise vrouwen met hetzelfde idee, maar dan om geld te verdienen. En zo was ik getuige van het tafereel dat zich afspeelt: Een man loopt een beetje om zich heen kijkend en passeert meerdere vrouwen. De vrouwen groeten de mannen, dit kan in woorden zijn, maar ook in pogingen om de man te verleiden. Soms zit een man op een traptree en komt er een vrouw naast zitten. Of andersom, dat een vrouw ergens zit en dat de man haar komt vergezellen. 

Halverwege de avond spraken we met een vrouw die op zoek was naar een klant, aldus haar zeggen op zoek naar werk en inkomen. Tijdens het gesprek barstte in ze in tranen uit: "Ik wil dit werk helemaal niet!" Ze woont boven een bar, maar mocht niet in de bar werken. Daarom werkt ze op straat en probeert ze daar klanten te vinden. Deze vrouw wilde het liefst haar spullen pakken en stoppen met deze levensstijl. En zo kwam ze vandaag  terrecht bij dit center.

Pattaya blijft mij verbazen over hoe mensen met elkaar om kunnen gaan. Zondag zat ik bijvoorbeeld in een song teaw (een soort pick up die als busje fungeert. Er kwamen vier jonge vrouwen instappen en keken mij aan: Beautyful zeiden ze en wezen naar mijn huid. Intussen stapte er een stevige blanke man in en schreef zijn nummer op een briefje en gaf die aan één van de vier vrouwen. De vrouw die tegen mij zei dat ik een mooie huid had, keek mij aan en glimlachte. Ik zei dat ze een mooie lach had. Ik wilde namelijk zeggen dat zij ook een mooie huid hebben, maar dat geloven ze toch niet, dus zei ik dit. Vervolgens zei de man: "Je kan haar wel mee nemen voor dinner, dit is Pattaya hè? Ik stond helemaal perplexe! Ik val niet op vrouwen! En al was het een knappe man, dan ga ik niet zo goedkoop met hem en mijzelf om. Dus als mee uit eten neemt mag je die avond met diegene doen wat je wilt...?

Okay, en dat nog even wat pijnlijke feiten over Pattaya. Wisst je dat het hier stikt van de russen. Je hebt ook veel bars voor russen. En je hebt ook russische vrouwen die hier werken. Hen zie je alleen niet... Ze zijn verhandeld, worden een soort van gevangen gehouden en werken in de bars waar je niet zomaar binnen kunt komen. En zo heb je ook plekken waar kinderen werken... Plekken waar mensen seks kunnen hebben met kinderen.

Als je tussen de bars van Pattaya loopt, kom je denk ik meer ladyboys  dan vrouwen tegen. Pattaya kent zo´n 5000 ladyboys (aldus een documentaire). Een ladyboy is een man die zich om heeft laten bouwen tot vrouw. Waarom zijn er dan zoveel ladyboys, was mijn vraag? Ik vond meerdere redenen... De functie van de eerste zoon is om monnik te worden, zodat de familie in de gunst bij God komt te staan. De meisjes zorgen voor het inkomen. Een tweede of derde jongen kan dus beter een meisje zijn. Ook zijn er gezinnen waar de vader faalde of afwezig was en de zoon er bewust voor kiest geen man meer te zijn. Andersom kan in dit gevak ook. Dan heb je ook jongens waarover als kind of puber werd gezegt dat hij wat trekken van een meisje heeft, waardoor hij in verwarring raakt over zijn identiteit. Het is zo laagdrempelig om borstimplantaten te laten zetten of je om te laten bouwen tot vrouw, dus de stap is al gauw gezet. En daarnaast vind je als vrouw makkelijker een klant die met je wil slapen, dan wanneer je een man bent. Een vrouw dit zich tot man laat ombouwen noemen ze trouwens een Tomboy. 

Pattaya kent - zo ver ik heb kunnen ontdekken - geen bar waar je rustig een drankje kan drinken zoals ik dat soms graag in Nederland doe. Geld en seks zijn letterlijk de woorden waar het om draaid en wat mensen hier bij elkaar brengt. 

Ik heb dus veel vrouwen gesproken. Gister kwam ik op het punt dat ik dacht: "En nu wil ik ook de kant van de mannen horen." Dus toen er in de middag geen studenten voor Engelse les kwamen ging de straat op. Mijn eerste 'slachtoffer' (ja, dat was hij met al mijn directe vragen...) was een Brit. Hij kwam nervous op mij over. Hij komt hier al twintig jaar en heeft een vrouw, die drie weken na hem in Pattaya zou komen. Toen ik hem vroeg naar zijn gedachten en gevoelens over hoe mensen hier met elkaar omgaan, volgde een lesje over de geachiedenis, met als clou dat het in het bloed van de Thaise mensen zit om te dienen en de ander gelukkig te maken. Aldus hem ervaren de vrouwen plezier in hun werk. Zijn vrouw weet het aldus zijn zeggen niet dat hij hier seks heeft met andere vrouwen. Hij gaat met de vrouwen naar bed die hij op het atrand ontmoet. Daar kiest hij een mooie vrouw uit en betaalt haar €25 per nacht. Hij vertelt aan zijn eigen vrouw dat hij wat langer naar Pattaya wil omdat het eten er goed is en hij een massage kan nemen en kan ontspannen.

En dan de Australier die ik sprak. Hij komt hier ook ak jaren, is verliefd geworden en sinds vier jaar getrouwd met een vrouw van hier. Zij is nu in verwachting. Ze waren samen in Pattaya omdat ze een bruiloft hadden, maar ze vinden het hier niet leuk, omdat ze een constante veroordeling voelen van mensen die hen samen zien. 

Vanavond kwam ik een Britse bareigenaar tegen. Dus ook hij kreeg een vragenvuur op zich af. Deze man deelde vooral verhalen over mannen die slachtoffer zijn van de vrouwen die al hun geld afnemen en hun aan het lijntje houden. Sommige vrouwen hebben aldus hem meerdere huizen in hun bezit, omdat ze zoveel bij (verschillende) mannen voor elkaar kunnen krijgen. Het aantal zelfmoorden is hierdoor erg hoog in Pattaya. Mannen springen bijvoorbeeld van hun balkon af nadat ze zo bedrogen zijn en alles hebben kwijtgeraakt. Toen ik deze - voor mij - nieuwe verhalen met Alinda en Rik deelde, vertelden zij mij dat deze mannen vaak van het balkon gegooid worden en dat men vervolgens zegt dat het zelfnoord was. Een buitenlandse man kan namelijk geen grond of huis kopen in Thailand en moet dat dus doen op naam van zijn geliefde. Vervolgens organiseren ze bijvoorbeeld een housewarming en wordt hij van het balkon gegoiid. Ja, en je raad al wie dan de eigenaar van het huis wordt...

Tja, wie is er dan slachtoffer? Duidelijk is dat beide parijen slachtoffer zijn van geld en seks. 

En zo hoor en ontdek ik elke dag weer nieuwe dingen, waarvan ik er nog één met jullie wil delen. Je hebt namelijk ook getrouwde stellen in Pattaya die graag hun tijd doorbrengen op het strand. Hij drinkt graag sterke drank, zij zoekt en vindt een klant. Ze verdiend geld, ziet haar man weer en hij neemt het geld. Samen drinken ze wat, hij wat extra en zjj zoekt weer een klant... En dat herhaalt zich. 

Deze blog wil ik niet treurig afsluiten. En daarom wil ik vertellen dat ik gisteren Indiase mensen tegenkwam! Ik hou van hun herkenbare gekleurde jurken en kon het niet laten om allerbeleefd te groeten met het woord Namaskar. Zij waren aangenaam verrast en een leuk gesorek ontstond. Ze kwamen uit Kolkata. Veel Bengalese (de taal daar) woorden en zinnen was ik vergeten, maar ik wist nog wel hoe ik "ik hou van jou" moest zeggen", waarop een stevige omhelzing volgde. Jaja, zelfs in Thailand besef ik dat ik verliefd ben geworden op een land waarvan ik had verwacht dat ik het zou haten. 

Okay, genoeg gezwijmel. Tot de volgende blog! En trouwens, jullie maken mij elke keer heel blij met al jullie reacties via whatsapp, de mail en deze site! Dank!

Lieve groet uit Pattaya.

Ps. Wil je ajb de advertentie over extra fotoruimte negeren? Ik heb meer dan genoeg fotoruimte en kan die (automatische) advertentie niet uizetten. 

Pattaya

Sawadee kaa!

Korte broeken! Blanke mensen! Waar zijn de mooie gekleurde hoofddoeken? Na een pijnlijk afscheid en drie goede vluchten, stond ik met opengevallen mond op het vliegveld van Bangkok. Ik moest dit nog even in mijn hoofd herhalen: "Nee, India is voorbij. Dit is Thailand." En wist je trouwens dat ik tijdens mijn laatste dag in India heb geskied in de Himalaya?

Verwachtingsvol nam ik de bus naar Pattaya. Mijn bus deelde ik voornamelijk met westerse mannen met grote reiskoffers met spullen voor hun kinderen die ze hier hebben. Ik realiseerde mij dat ik naar een stad zou gaan die ik heel bizar zou gaan vinden. 

Alinda, Rik en Jonathan waren mijn welkomstcomité. En hun huis is mijn tijdelijk verblijfplekje, evenals dat hun werk de plek is waar ik mij vrijwilliger mag noemen. Alinda en Rik werken op een project waar ze opvang, counseling en nieuwe (werk)mogelijkheden bieden voor de vrouwen en ladyboys die in de bars werk(t)en. De vrouwen kunnen bijvoorbeeld in een kapsalon of bakkerij aan de slag, in plaats van in de bars en clubs.

Dinsdag was mijn eerste dag. In de ochtend en in de middag gaf ik samen met een meisje uit Canada Engelse les aan vrouwen uit de bars. In de avond gingen we in tweetallen de bars in om nieuwe contacten op te doen met vrouwen. Ik sprak bijvoorbeeld met een meisje van begin de twintig die nog maar net in Pattaya werkte. Ze was caissière vertelde ze, en had een kamer boven de bar. De meeste meisjes die in de bar werken slapen ’s avonds met mannen. Dit meisje verdiend ongeveer 75 euro per maand en kan dus aanzienlijk meer verdienen door met mannen te slapen. Ze vertelde het verschrikkelijk te vinden om hier te werken. Daar wilde ze verder niet veel over kwijt. En zo sprak ik nog meer meisjes…

Woensdag werkte ik in de nursery, de plek waar we op de kinderen passen van de vrouwen die aan het programma van hier deelnemen. Ook waren er kinderen van de staff bij. Ondanks dat ik geen fan ben van het oppassen, vond ik het bijzonder om te doen. Het deed mij heel erg beseffen dat kinderen op de wereld in zulke verschillende omstandigheden opgroeien en zo kwetsbaar en afhankelijk zijn! Er was bijvoorbeeld een klein baby'tje van drie maanden die haar eerste levensdagen in het ziekenhuis door heeft moeten brengen. Vervolgens nam haar (verslaafde) moeder haar mee naar het strand en is ze enorm verbrand. Haar moeder zit ook in het programma, waardoor er meer zicht en hulp is voor hen beiden.

De donderdag die volgde bestond weer uit Engelse les geven. In de avond hadden we een party georganiseerd voor vrouwen uit de bars die mogelijk geinteresseerd zijn in het programma. Voor mij was het even heel raar om te beseffen dat ik in een ruimte zat vol met vrouwen en ladyboys die een pijnlijk verhaal hebben. En als ze dan zeggen dat Thailand het land van de glimlach is, kan ik zeggen dat ik nog nooit zoveel Thaise mensen heb zien huilen… Eén van de vrouqen die het programma had doorlopen, vertelde namelijk haar verhaal. Dat was enorm aangrijpend! En elke vrouw vond herkenning... 

...Haar naam zal ik niet noemen. Ze was de oudste dochter uit een gezin met meerdere kinderen. In Thailand is het zo dat de oudste dochter voor het inkomen zorgt. Haar vader kwam te overleiden, waardoor zij op haar 17e begon met haar werk in Pattaya. Ze herinnert het zich nog als de dag van gister hoe het was om voor het eerst met een man te slapen. Tijdens de jaren dat ze in de bar werkte, werd ze drie keer moeder en ontdekte ze dat ze HIV had. Ze had erg ondergewicht, was wanhopig, had grote verantwoordelijkheid en kwam in het ziekenhuis terecht. Daar heeft ze de keus gemaakt om naar het centrum te gaan. En nu is ze een vrouw met hoop, is haar HIV onder controle en geniet ze vam haar kinderen die ze een goede toekomst wil geven. 

Na een lange en intense dag stond ik de volgende morgen weer op tijd naast mijn bed om weer op de kinderen te passen. 

Het weekend gaf ik het thema: ontpsanning! Dus nu moest ik nog bedenken hoe ik dat ging waarmaken. Maar ik kan zeggen dat ik succesvol was in het ontspannen. Zaterdag ben ik namelijk met twee andere Nederlandse meisjes naar een eiland geweest om te genieten van de natuur en een duik in de oceaan te nemen. In de avond zijn we naar een markt geweest met een vrouw die we op het eiland hadden ontmoet.

En ja, we hebben het niet gemist: Zondag was het pinksteren! ...En opwekking. Dat betekende dus alle Nwderlanders uit de buurt uitnodigen en live meegenieten! 

En zo begon ik vanmorgen met frisse energie aan mijn nieuwe week.

Tot de volgende blog!

Trouwens, wil je hele mooie sjaals, sieraden of kaarten kopen die door de vrouwen worden gemaakt, check: www.tamarproducts.com. Het geld gaat naar hun inkomen, waardoor ze niet meer in de bars hoeven te werken. Je bestelling kan je evt aan mij doorgeven. 

Back to, and back in: India!

Salaam!


Vanochtend toen ik mijn gebruikelijke ochtendwandelingetje maakte naar het meer, liep ik langs een lokale bus met de volgende tekst: Best of good luck! Allah is one. Als je sommige mensen hier (in het hoge noorden van India) naar hun ervaringen vraagt, zullen ze vertellen dat het leven in het noorden anders is dan in India. Hoe bedoel je? Dit is toch India?! En ja, dan is de gevoelige snaar al geraakt... En het klopt, het is hier heel anders. Ik vind het bijzonder om te zien hoe de mensen hier leven. De meesten zijn moslim, maar je ziet duidelijk de hindoeistische geschiedenis. Ik hoor het bijvoorbeeld aan de manier waarop ze bidden, dat op chanten lijkt.


Het kostte mij heel wat moeite voordat ik hier eindelijk kon zijn. Om dat uit te leggen, moeten we weer terug naar Nepal. Want zoals ik jullie vertelde, zou ik vol enthousiasme met de bus weer terug naar India vertrekken. Uiteraard had ik tot drie maal toe gecheckt of ik wel met de bus het land in mocht en of ik de juiste acties voor een nieuw visum had uitgevoerd.


Je raadt het al... Na een lange dag hobbelen op zeer slechte wegen, kwam ik in de hitte aan bjj de busstop, een eindje vanaf de grens. Ik heb de tuktuk mannetjes van mij af kunnen schudden en mij met backpack en al in de overvolle lokale bus kunnen proppen. Dat ging heel aardig! Bij het hokje van de Nepalese douane heb ik netjes een stempel op mijn visa laten zetten met de datum van mijn vertrek. Niet wetende dat ik mijn stempel van binnenkomst in India niet kon krijgen... Wat nu?!


De volgende ochtend om half zes werd ik wakker op een afgelegen parkeerplaats in Katmandu. 15 uren hobbelen zaten er op. Geen internet en geen mobiel bereik. En een Duitse jongen die mij lichtelijk wanhopig vroeg of ik een hostel wist. Nee... Dat wist ik niet... Ik wist alleen het adres van mijn hostel in India. Maar goed, ik wist wel in welk gebied de hostels te vinden waren. Dus de taxi was snel geregelt en de Duitse jongen stond met grote ogen toe te kijken hoe ik afdingde. Op de één of andere manier ben ik daar beter in als ik slaaptekort heb. Arme chauffeur...  


Een half uur later waren we in een hostel, zelfs op loopafstad van de ambassade die om half tien open zou gaan, aldus de beste receptioniste van het hostel. Ze was alleen vergeten dat het een public holiday was, evenals de volgende dag... En de volgende... En dat ze in het weekend ook dicht waren.


Oeps, dit verhaal wordt te lang.. Ik zal jullie van alle ellendige details besparen. Dus...: Een week later had ik mijn nieuwe visum! En om dat te vieren, wilde ik goed afscheid nemen van Nepal. Omdat ik een beetje tempel-moe was, was ik meer geinterrsseerd in hoe ze in de dorpjes leven. Ik vond een goede gids en ben naar de plek rond de aardbreuk geweest. Ik was de enige toerist en behoorlijk aangedaan door wat ik zag; hele huizen lagen in puin, hele families leefden niet meer en tussen al dat puin ging het leven door. Ook zag ik tenten waarin groepen mensen leven die moeten wachten op een nieuw huis en een nieuw thuis. De aardbeving is precies een jaar geleden en in dat jaar is de frustratie naar de overheid fors gegroeid. Waarom beloven zij zoveel en maken het niet waar? Waar is al het geld gebleven dat de overheid ontving van alle andere landen? Lokale mensen beginnen langzaam hun huizen, pleinen en tempels weer op te bouwen met de schamele middelen die ze hebben. Het was indrukwekkend om dit te zien, en de verhalen te horen van de lokale gids die ook zijn huis is verloren, in het reddingsteam werkte en alle verhalen en emoties met mij wilde delen.


De week dat ik langer in Nepal was, waren er weer aardbevingen. Mensen renden de straten op en waren in paniek. Ik ben nu beter gaan beseffen wat voor een enorme impact zoiets maakt op een mensenleven. Mensen zijn enorm getraumatiseerd en leven vol angst en spanning met de verwachting dat er weer een beving gaat komen.


Vol met indrukken stapte ik het vliegtuig in. Waar houden mensen zich aan vast als alles instort? - was de vraag die mij bezighield.


Ik landde in New Delhi. Toen ik één voet buiten het vliegveld zette, werd ik uitgebreid aangegaapt en op de foto gezet. Hebben ze nog nooit een blanke gezien? Een groepje mannen ging om mij heen staan toen ik mijn hoes van mijn backpack haalde. Ik voelde mij geintimideerd en had geen seconde nodig om mijn plan om te gooien: Ik neem een taxi in plaats van de metro! In de taxi begon ik mij te realiseren dat het ook wel een bijzonder gezicht geweest moest zijn; ik bedekt onder een hoofddoek met twee man personeel in kostuum om mij heen. ...Het was vliegassistentie, geen lijfwachten! Een beroemdheid wil ik nooit worden, echt niet! Maar IndiGo: bedankt voor de goede service! Ze hebben zelfs instructiekaarten in Braille! En ik mocht (weer!) vooraan zitten in een XL-stoel. En nee, niet omdat ik dik ben of omdat ik ze omgekocht heb.


De volgende dag had ik met Divya afgesproken, een meisje uit New Delhi, vriendin van Zia (met wie ik in Nepal was). In de avond heeft ze me op de trein gezet naar Agra. Men, wat een groooot station heeft Delhi!


Voor diegenen onder jullie met een beetje wereldkennis, hebben vast wel eens van de Taj Mahal gehoord. Die heb ik gezien! Een heel mooi gebouw dat symbool staat voor de liefde voor de moslims. Het is één van de wereldwonderen en staat dus in Agra. En over liefde gesproken, had ik mijn eerst 'echte' aanvaring met de tuktuk-man, dus mij bij een Sari-winkel afzette in plaats van de busstop. Achja, dat moest ook een keer gebeuren in India. Nadat ik zei dat ik het prima vond om hier uit te stappen met de consequente dat hij kon fluiten naar zijn centen, bracht hij mij toch netjes naar de busstop. Ik zal maar niet beginnen over de opdringere jonge knul naast mij in de bus... Waar is die vrouwenafdeling?! Mijn conclusie werd - misschien een beetje voorbarig - getrokken: ik heb duidelijke voorkeur voor het oosten en het zuiden van India. Mijn voorkeur werd onmiddelijk bevestigd toen ik de volgende dag op het vliegveld in het verre noorden van India landde. Ik werd door een zwaar bewakende militair verwelkomt met de vraag; Are you married? Wat dacht hij toen ik Nee schudde?


Ik ben dus in het verre noorden. Ik zou het het Midden Oosten in de Alpen willen noemen. Aldus zeggen is dit gebied het meest millitair bezette gebied van de wereld. En je hebt hier prachtige bergen en meren. In die bergen en rond die mooie meren vind je gebouwen met kogelgaten. Ik zal op deze blog geen uitgebreid verslag doen van wat ik allemaal heb gehoord en gezien over de spanning hier. Kort wil ik noemen dat deze vallei een zelfstandige staat is geweest. De toemalige koning had besloten bij India te willen horen. De meeste locals willen dat ze (weer) zelfstandig zijn. Opstandjes tussen de locals en het leger zijn meer regel dan uitzondering. Dan nog niet gesproken over buurlanden en bevolkingsgroepen onderling.


Maar eh... Wees gerust: ik ben veilig! En ik kan hier even tot rust komen voor ik zaterdag naar Thailand vertrek. Het was helemaal niet mijn bedoeling om hier zo lang te blijven. Ik zou een week geleden naar Dharamshala gaan. Alleen reden de bussen daar niet meer naar toe, leek de gedeelde taxi er ook mee opgehouden te zijn en toen ik besloot dan maar een vliegticket te boeken, werd het geld wel afgeschreven, maar kwam mijn ticket nooit! Dus ik kon geen kant uit. (Welkom in Azie!) En misschien maar goed ook, want de frisse berglucht doet mij goed en ik kan mijn energie stoppen in het schrijven van deze blog, in plaats van opnieuw mijn hersenen te peinigen met het onthouden van waar het nieuwe stopcontact zit en waar ik mijn eten kan vinden. Welke slechtziende gaat ook rondtrekken?


Deze week wil ik nog een dagtrip door de bergen maken, evenals een boottochtje over het meer, om gedag te zeggen tegen India. 


Doei India en voor jullie: Tot in Thailand!


Liefs, Janneke

Nepal

!!Namaste!

Mijn laatste blog ging over  Varanasi, de heilige stad van India. Daar heb ik Zia leren kennen, een vrijgevochten moslima uit het zuiden van India. Ze was op reis, net als ik. Het klikte meteen. Peter uit Londen voegde zich er later aan toe, omdat ook hij naar Kathmandu ging. We hebben heel wat uren in de bus gehobbeld in de bergen van India en Nepal.

Peter en ik moesten een visa aanvragen bij de grens, maar hebben al druk pratend het kantoortje gemist. En daar liepen we illegaal in Nepal, geen millitair die er wat van zei. We hebben ons toch maar gauw teruggehaasd, want we wilden na twee weken wel weer legaal het land uit kunnen.

Alhoewel ik de tourist uit wilde hangen, heb ik niet veel gezien van kathmandu. We wilden een boeking maken voor een hike door de bergen. We hadden een goede company gevonden, maar daar werd onze creditcard niet geaccepteerd. Na letterlijk vier uur diverse pinautomaten geprobeerd te hebben, was alleen ik er in geslaagd om er geld uit te krijgen. Uiteindelijk hadden we besloten dat ik ze voor zou schieten, maar toen konden we het bedrijfje niet meer terugvinden. Uit frustratie hebben we veel te veel souveniers gekocht en veel te veel gegeten in te schattige restuarantjes met leuke binnenplaatsen.

Wat mij opviel in Kathmandu is dat je her en der nog wat restanten ziet van de aardbeving. Stroomkabels worden uit de knoop gehaald en gebouwen worden herbouwd. Wat mij ook opviel, was dat er veel mensen stoned leken. Zelfs de bediende in ons luxe restaurant leek heel wat gerookt te hebben. Nu moet ik zeggen dat je ook heel makkelijk aan cannabis kan komen, want het werd ons meerdere malen aangeboden op straat.

Vanaf Kathmandu zijn we naar Pokhara gegaan. Maar eerst een tussenstop om te wild water raften! Dat was iets wat ik al jaren wilde doen en waarin ik ook zeker niet teleurgesteld werd.

In Pokhara begon onze vierdaagse hike naar Poonhill, ruim 30000m hoog. De eerste dag verliep goed, totdat ik ineens enorme buikijn kreeg en moest overgeven. Iets verkeerds gegeten? Mijn energielevel daalde per minuut. De tweede dag had ik mijzelf voorgehouden, dat als ik de top behaalde, dat ik in India mocht paragliden. En zo pushde ik mijzelf met mijn zieke lichaam - inclusief backpack- naar boven. Tree na tree na tree. Totdat mijn benen mij niet meer wilden dragen. Maar ik moest en zou de top bereiken, al moest ik op een ezel! En ja hoor, daar was een paard beschikbaar. En zo hobbelde ik de volgende twee uur door de bergen van Nepal. Een nieuwe ervaring rijker! Was ik even blij dat ik ooit eens op een blauwe maandag een paardrijlesje had genomen. En was ik even zenuwachtig toen ik twee wilde buffels tegen kwam…

De top was prachtig, mijn bed was fijn en mijn lichaam was de volgende dag weer een beetje opgeladen.

Weer aangekomen bij het punt waar we onze klom begonnen, hebben we een taxi genomen naar de langste hangbrug van Nepal. Nepal kent veel hangbruggetjes, die de ene berg met de andere verbind. De lokale bevolking gebruikt deze bruggetjes om goederen te vervoeren van dorpje naar dorpje. Een brug van verbinding. En over verbinding gesproken, vanaf hier gingen Peter, Zia en ik onze eigen weg. Mijn weg was naar Chitwan National Park.

In Chitwan heb ik op zijn chinees gereisd: Alles in twee dagen proppen. Ik heb een poging gedaan om vogels te spootten en te vergeten dat ik slechtziend ben, ik heb op een olifant gereden, heb een kanotochtje tussen de krokodillen gemaakt, heb door de dorre jungle gelopen, ben op safari geweest waar ik nijlpaarden en wilde beren heb gezien en als laatst: ik heb op een olifant gezeten terwijl hij zich ging besproeien en wassen. Liet deze lieve olifant nou net lekker uitgebreid zijn keutels te water gaan toen ik op zijn rug klom. En liet hij mij nou net twee minuten later van zijn rug schudden zodat ik in dat schone water viel. Wat heb ik mijn douche na die tijd gewaardeerd! En op de olifant zitten in het water is een hele ervaring!

Trouwens, het leuke aan Nepal is de bus. Ze knopen alles op het dak, zelfs geiten! En als het erg druk is in de bus. Klim je gewoon via het raampje naar binnen en buiten.

Voor nu probeer ik mijn telefoon op te laden, want de laatste dagen heb ik bijna geen stroom gehad hier. En voor straks probeer ik een ijsje te socren, want het is hier over de 40 graden. En wat betreft morgen, hoop ik weer terug te gaan naar India. Op naar New Delhi!

Groetjes uit Nepal!

Varanasi

 

Lieve mensen,

Ik heb mij heerlijk geinstalleerd in mijn luxe hotelkamer in Nepal.Nee, geen India… Ja, wel Indiase Bollywoodmuziek van de old school televisie naast mij. Wees niet bevreesd, ik hoop binnen een paar dagen weer terug te zijn in het India waar ik inmiddels een beetje verliefd op ben geworden. Waarom? Dat kan ik nog niet goed verklaren, evenals de vele andere dingen die ik in India heb gezien en meegemaakt. Juist dat is misschien de reden dat India mijn hart langzaam aan het stelen is.

Voor ik alles over Nepal ga vertellen - wat een hoop is - wil ik eerst beginnen met Varanasi.

Inmiddels is het bijna twee weken geleden dat ik mijn trein vond. Deze had geen tien uur vertraging, dus ik had er verstandig aan gedaan om op tijd naar het station te vertrekken. Een rit van zo’n 40 uur stond mij wachten, waar ik blijkbaar nog naar uit keek ook! Want ja, wil ik India ervaren, moet ik uiteraard ook de trein ervaren.

Ik was de enige blanke aan boord, en dat hadden de mensen in mijn wagon al gauw opgemerkt. De mensen keken geamuseerd naar mij toen ik mijn eerste maal begon te consumeren; te pittig, te vermakelijk! Uiteraard lieten deze lieve Indiers hun goede kant zien en leek er een heuze competitie te ontstaan in wie het beste voor mij kon zorgen in het geven van non-spicy food. Ik werd volgestopt met te zoete koekjes, een rauwe mango, heerlijke thuisgemaakte gerechten en bananen die ze door mijn gordijntje toestopten terwijl ik lag te slapen.


Veertig uur dezelfde ruimte delen zorgt voor een goede harmonie, en met name tijdens deze rit. We gingen immers naar dé heilige stad van India!  De stad waar je als Hindoe wilt overlijden omdat je dan rechtstreeks naar de hemel gaat, de stad waar je gecremeerd wilt worden, de stad waar je een heilig bad wilt nemen in de rivier en waar je heilige tempels wilt bezoeken om God te aanbidden. De mensen genoten ervan om uitgebreid antwoord te geven op al mijn vragen. Ze straalden terwijl ze vertelden over het heilige water. Meerdere malen werd ik dan ook uitgenodigd om hen te vergezellen tijdens het nemen van een bad. Alhoewel ik graag met alle nieuwsgierigheid had toegekeken, koos ik ervoor naar een hostel te gaan. “Het water is niet vies, maar heilig” zeiden ze nog bij het afscheid. Er restte mij niets meer dan hen een gezegende tijd te wensen. Voor hen is het raar om te geloven dat Jezus uit een maagd is geboren en is opgestaan uit de dood, voor ons is het raar om te geloven dat een rivier vol met uitwerpselen en lijken heilig is. Het woord ‘geloof’ vind ik daarom ook een goed woord. En geloven blijft iets bijzonders. Geloven is geloven.

Goed, ik stapte dus uit de trein, werd zoals gewoonlijk zeer vriendelijk en lichtelijk opdringerig verwelkomt door een zevental tuk-tuk-drivers en begon mijn eerste onderhandelingen. Wat ben ik blij met internet! De afstand en de prijs had ik voor mijzelf al kortgesloten na enig research, nu nog een driver vinden die akkoord zou gaan. En ook dat vlotte. Wat voelde ik mij al een goede reiziger worden! En wat voelde ik mij lichtelijk bedreigd toen de driver mij op de plek van bestemming afzette, het hek nog dicht was en hij ineens de helft meer ging eissen. Zogenaamd iemand bellen en weglopen lijkt blijkbaar wel te helpen. En even voelde ik mij een bange reiziger.

Gelukkig waren er geen enge drivers binnen de hekken van het hostel. Ik ontmoette al snel leuk mede-reizigers en een uur later liep ik met een groepje door de straten om een paar heilige tempels te bezoeken en rituelen te zien. Bij de heiligste tempel was er zeer strenge controle. Een paar jaar geleden is er namelijk een aanslag geweest in een van de tempels. We moesten alles afgeven, ons registreren, tweemaal laten fouilleren en paspoorten laten controleren. Dit kostte letterlijk een uur, maar dat was de moeite ook waard. De tempel hing vol met bellen. Met je rechterhand mag je een zwieper aan de bel geven. Dit is een vorm van gebed. Ook offerden veel mensen zoetigheid en bloemen. Een deel daarvan mochten ze zelf houden. Ik vond het iets vredigs hebben

Na de meest belangrijkste tempels bezocht te hebben, zijn we naar de plek gegaan waar de mensen gecremeerd worden. We zochten al vragend onze weg door de smalle straatjes. Af en toe kwam er een groepje mannen voorbij met een lichaam op een houten brancard. We begonnen de eerste winkels tegen te komen waar je hout kon kopen, vervolges urnen en als laatst zagen we de rook aan het einde van de steegjes. We waren aangekomen bij de Ganges, de heilige rivier. Op dat moment waren er zo’n zeven crematies gaande. Er waren alleen manneijke familieleden bij. Deze mannen toonden nauwelijks hun emoties. Dat verbaasde mij, maar dat is blijkbaar omdat de emoties negatieve invloed kunnen hebben op de ziel van de overleden persoon. Een ogenblik vond ik het heel naar om daar te staan en te zien hoe de lichamen werden verbrand. Het voelde alsof ik in een totale andere realiteit was beland. Mijn hersenen hadden nog niet helemaal door waar ik was. En het was voor mij heel raar dat er koeien stonden en lagen bij de lichamen die werden verbrand. De as van de overledene wordt overigens uitgestrooid over de Ganges, of over het water in het zuidelijkste puntje van India. Ook vertelden mensen in de trein dat vrouwen die zwanger zijn of kinderen, niet verbrand mogen worden, maar met een steen om hun nek in het water worden gelaten. De overblijfselen van overledenen die later worden teruggevonden in de rivier, worden volgens ritueel schoongemaakt. Ook dat heeft een heilige betekenis.

Met een hoofd gevuld met teveel indrukken ben ik mijn bedje ingedoken en tegen vier uur opgestaan om tegen zonsopgang een tocht te beginnen over de Ganges. Ik vond het iets magisch hebben. Overal hoorde ik klokken en bellen luiden, mensen chanten en gebeden opzeggen. Ik vond het heel mooi om hun rituele met het vuur te zien in het donker. En ik kreeg bijna buikpijn van het lachen toen er voor mij onverwachts een yogaklas startte aan de kade met een lachsessie. En dit alles met een prachtige zonsopgang op de achtergrond.

Ik kan jullie zoveel meer vertellen over deze stad, maar ga jullie aanraden om er zelf een keer heen te gaan! En mijn verhalen over Nepal houden jullie nog teged.

Groetjes!

 

 

Isn't it ironic?

Precies twee weken geleden zat ik in het vliegtuig naar Bangalore. En precies twee weken geleden begonnen ook mijn darmpjes te beseffen dat ze in India waren. Het was voor mij dan ook erg fijn dat Anita mij al stond op te wachten op het vliegtuig met een flesje water. Ik hoefde niet in alle drukte en met forse buikkrampen mijn weg te zoeken. Anita is trouwens een vriendin van een vriendin die in Bangalore woont.

Na twee dagen kon ik weer wat eten verdragen en enigzins fatsoenlijk op mijn benen blijven staan. Ik heb vooral de westerse toerist uitgehangen: naar de shoppingmall geweest, koffie drinken bij de Starbucks, een paleis bezoeken en in een mooi park rondwandelen. Even geen gekke dingen dus. Het leuke was trouwens wel dat er in de shoppingmall een ruimte was waarin je kon ervaren hoe het is om blind te zijn. Uiteraard stond ik daar voorin in de rij. De blinde gids nam ons letterlijk bij de hand en probeerde zeer nauwkeurig te vertellen hoe of wat we moesten doen. Je begrijpt natuurlijk al dat deze halfblinde graag alles zelf wil ontdekken en het benauwd krijgt als iemand haar bij de hand neemt. Anderzijds zegt het denk ik wel iets over hoe men in India met blinden omgaat. 

Inmiddels was ik half beter en in voor wat meer avontuur. Omdat Anita op vakantie ging moest ik afscheid nemen van alle luxe van haar huis en het spreken in mijn moedertaal. Ik ben bij een kennis uit Amerika gaan logeren. Zij leefde in een typisch Indiaas huisje waar drie keer daags het stroom uitvalt en de scooter voor de deur staat om zich te kunnen verplaatsen. Dat beviel mij wel, die scooter. Samen keneurden we rond tussen alle drukte om bijvoorbeeld naar het park te gaan om leuke mensen te ontmoeten en henna te scoren. Het viel mij op dat de Indiase mensen erg vriendelijk en gastvrij zijn. Een ongepland theebezoek kon ik daarom ook niet afslaan. En weer werd de gastvrijheid geuit in het geven van eten, wat ik overigens helemaal niet erg vind.

Inmiddels was ik weer helemaal opgeknapt en kon ik het aan om 12 uur te hobbelen in een nachtbus naar Ooty. Een groen plaatsje in het zuiden van India waar het en stukje koeler is. Hoe fijn?! Daar ontmoette ik Melissa uit Argentinie. Een jonge vrouw die al negen maanden op reis was om haar spirituele zoektocht ruimte te geven. Ik zou haar voor het gemak een boeddhist noemen. Een boeddhist die gaat voor supernatural. Haar uitnodiging om samen te gaan kamperen in the forest kon ik blijbkaar niet afslaan. En voor ik het wist hadden we ons tentje opgezet en een mooi kampvuurtje gemaakt. Onze tent stond aan de rand van een waterval. Een waterval met schoon en supernatural water. Ik kan dus zeggen dat ik in het water van India heb gezwommen! Enne... het zelfs had gedronken! ...Zonder ziek te worden overigens.

Toen we de volgende ochtend wakker werden en een bad in de waterval hadden genomen, zagen we echtpaar bambi die een kijkje kwam nemen wat er gaande was in hun rustige vallei.Toevallig pakte ik net mijn camera, zodat ik nu een leuk portretje van ze heb.

In de middag kwam er een groep studenten uit Bangalore om ons te vergezellen tijdens onze hike door the valley of silence. Ik heb mij verbaasd over hun inteligentie. Ik bedoel: vraagt de leider van hun groep - met zijn muziekboxjes in zijn hand op volumestand maximaal - of er ook een kans is dat we wilde dieren spotten? Wat denk je zelf met die herrie? Nog niet halverwege kwamen ze tot de conclussie dat het misschien verstandig was geweest om water mee te nemen. En tegen het einde belden ze maar een taxi omdat hun schoenen niet zo lekker liepen. En helemaal aan het einde verzuchtte de boedhistische Melissa dat ze al haar spirituele gaven was verloren door een middag op te trekken met dit soort mensen. En na afloop van de hele hike heb ik mijn bus moeten missen omdat de groep om de haverklap een selfie wilde maken met z'n allen. Wat heb je een verschil in mensen! En wat hechten die verschillende mensen verschillende waaarden aan verschillende dingen. 

Een dag later dan gepland ben ik dus vertrokken. Naar Chennai. Ik kwam daar 14 uur later aan, op goede vrijdag.  Chennai is net als Kolkata een stad waar veel Katholieken zijn. Toen ik naar het centrale treinstation ging om een treinkaartje te kopen, kwam ik een katholieke jongen tegen. Mozes was zijn naam. Mozes vertelde mij dat in Chennai de apostel Thomas is vermoord in het jaar 72. Samen zijn we naar de plek gegaan waar dat is gebeurd. Voor mij was dit een bijzondere plek om te zijn op goede vrijdag. 

De volgende ochtend ben ik vroeg vertrokken naar Pondicherry, een franse kolonie. Ik ging daar vooral heen om een goed stuk steak te vinden. Helaas werd mijn zoektocht naar dat stuk vlees verruild voor een zoektocht naar een slaapplek. Alles was vol! En nadat ik eindelijk een plekje had gevonden, was mijn contant geld op en kon ik alleen nog maar wat Franse frietjes bestellen en de steak er bij fantaseren. (mijn pinpas doet het niet in alle automaten...)

Goed, ik heb een prima nachtje geslapen in een hotelkamer - waar de klamboe aanzienijk te kort was - en ben in de vroege morgen vertrokken naar Auroville. Auroville is een experiment waar mensen van verschillende nationaliteiten en religies samen leven. Het kenmerk van hun dorp is de gouden globe, waarbinnen je kan mediteren doormiddel van stil te zijn. Ze proberen zoveel mogelijk religiegekleurde tradities te vermijden. Ik moet nog maar eens wat nalezen over dat project, want voor mij bleef het een vage brei. Iets humanistisch, dat was het zeker!

Vanaf Auroville ben ik vertrokking in de richting van Chennai, weer terug naar de pek waar ik op goede vrijdag was dus. Onderweg ben ik gestopt in een plaatsje waar ze tempels hebben uitgesneden uit grotten en rotsen. Erg mooi! En erg toeristisch! 

En nu ben ik weer terug in Chennai. Ik heb hier voor het laatst het traditionele ontbijt gegeten en ga over een paar uurtjes mijn trein zoeken naar Varanasi. Een reis van ruim anderhalve dag met allemaal gezellige Indiase mensen en Indiase hapjes. 

O ja, en trouwens, nog even over mijn treinkaartje. Ik weet niet wat je beeld is over het gemiddels Indiase treinstation, maar dat is groot! En druk! En chaotisch! Ik ben al geslaagd in het scoren van mijn kaartje op dat station. Er is blijkbaar een speciale balie voor buitenlanders. Ik heb die kunnen vinden in gebouw 2, op verdieping 1. Ik moest mij legitimeren en formulierein invullen. Uiteraard kon ik daar niets van lezen en heb ik dat netjes uitgelegd en gevraagd of mevrouw het voor mij in wilde vullen. Dat kon niet. Dus vroeg ik of ze het dan wilde voorlezen, zodat ik het zelf kon proberen in te vullen. Ook dat wilde ze niet doen. Ze vroeg wel of ik het met blokleters wilde invullen. Toen ik mijn loep tevoorschijn toverde, mijn neus op het papier drukte en de blokletters wel erg groot maakte, gristte ze snel mijn papiertje weg en kon ze blijkbaar wel mijn gegevens invullen. Deze vrouw vroeg waarom ik alleen reisde, met zulke slechte ogen? Ik heb haar geprobeerd een goed antwoord te geven. Toen ik haar vriendelijk wilde vragen om een plaats bij het raam, zag ik haar al bijna letterlijk van haar stoel vallen! Tjsa, hoe moet ik uitleggen dat ik toch graag bij het raam wil zitten voor het uitzicht? Ik denk dat ik een passagier ben die ze niet snel zal vergeten. En stiekem hoop ik dat ze heeft gezien dat mensen met slechte ogen wel degelijk iets kunnen ondernemen in hun leven. 

Ik groet jullie en hoop dat ik snel wat foto's op deze blog kan plaatsen!

Liefs,

Janneke

Volgende pagina »

Laatste foto's

Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Rondreis Thailand

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: